دنیا و زمانه در کمین است ای دوست

از جور و جفا دل غمین است ای دوست

نیکی  بکن و بدی  مجو  چون  فردا

نازک بدنت زیر زمین است ای دوست

هر نان و نمک خاصیت اش یکسان نیست

هر خان عطا  به  معنی  احسان  نیست

سم  است هر آنکه می خورد نان حلال

هر ذکر و رکوع و سجده را ایمان نیست

ایدوست بیا درس غم آغاز کنم

قفل  در این میکده  را  باز کنم

از هجر برون آمده در وصل دمی

در کوی  نگار و یار پرواز  کنم

غم ای غم دارم از دست تو فریاد

الهی  ساغرت از می  تهی  باد

به تاکستان رنج و درد  و محنت

چه بودی گر تورا مادر نمی زاد

از جهل  زمانه  طاهر و پاک  شدیم

تا صاحب عقل و فهمم و ادراک شدیم

وانگه که دگر غمی به دل راه نداشت

آلوده به جهل،رفته  در خاک  شدیم

چشم اگر پاکی،ز روی بغض و کین

چشم  پاکـان  را  به  ناپاکی  مبین

کــج  خیالی  آفت  ایمان  بود

بی سبب از کف مده ایمان و دین

چه می پرسی میان سینه دل چیست؟

خِرد چون سوز پیدا کرد، دل  شد

دل از ذوق  تپش دل بود، لیکن

چو یک دم از تپش افتاد گِل شد

نهنگی بچه خود را چه خوش گفت:

بـه  دین  ما  حـرام  آمد  کرانه

به موج آویز و از ساحل  بپرهیز

هــمه  دریاست  ما  را  آشیانه

موج ز خود رفته ای تیز خرامید و گفت: